$$
\begin{array} { r l r } & { \mathbb { E } \sharp _ { \mathfrak { A } } \dag \dag \mathfrak { H } \dag \mathfrak { F } \dag } & { , \mathbb { E } \sharp \widetilde { \mathcal { A } } \qquad } & { \mp \mathbb { H } \mathbb { H } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } _ { \mathfrak { A } } \qquad \overline { { \eta } } \dag \mathfrak { H } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } _ { \mathfrak { A } } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } } \\ & { \mathfrak { H } \sharp \overline { { \mathfrak { A } } } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } + \begin{array} { l } { \mathfrak { H } \dag \ddagger { \ddagger { \ddagger { \ddagger { \smallskip } } } } \dag \mathfrak { H } \dag } \\ { \mathfrak { H } \dag \overline { { \mathfrak { H } } } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } } \end{array} + } & { \mathfrak { H } \mathbb { H } \dag \mathbb { H } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } _ { \mathfrak { A } } \dag \overline { { \mathfrak { A } } } _ { \mathfrak { A } } } \\ & { \qquad \oplus \dag \mathfrak { H } \dag \overline { { \ddagger { \ddagger { \small } } } } \dag \overline { { \mathfrak { H } } } \dag } & { \quad \sharp \forall j \not \equiv \widetilde { H } \dag \overline { { \ddagger { \ddag \Psi } } } \dag \overline { { \mathfrak { H } } } } \end{array}
$$
这里的分母意味着要从价值的角度来把握资本流通的不同阶段中的资本总量。在目前的情况下,这个表述没有考虑周转时间的差异,而且假定所有产品都是在一个标准的周转期间内被生产出来并被消费掉的。它还把剩余价值当作一个与资本在各个状态下的总存量相关的流量。
现在让我们考察一下这个公式的流量版本可能是什么模样。我们倘若不知道生产和流通在经济体的不同部门中有怎样的结构、关于时间有怎样的要求,就根本无法着手对这个版本加以说明。扩大再生产的模型有助于我们阐明这些结构。例如我们可以看到,资本如果采取了可变资本的形式,就会拥有双重存在:一方面,它的货币形式处于已经支付了工资的资本家与尚未收回这些货币的商品生产者之间的某处—这些货币是对供应工资品的商品生产者的回报—另一方面,它在商品形式中是作为在资本家的掌控下运作的劳动力而存在的。我们可以用这种方式来考察不变资本、可变资本和剩余价值的流通状况(《资本论》第2卷,第15—17章)。
但关于时间的要求是高度多样的,把它们纳入任何利润概念都是极端困难的(例如,不变资本的各个部分是以相当不同的速度被耗尽的)。我们必须找出某种办法,把流通时间的无限多样性还原为某个公分母。换句话说,我们必须在理论中和实践中识别出某种“资本流通的正常过程”—我更愿意把它称作“社会必要周转时间”。通过与社会必要劳动时间的概念相类比,我将后者界定为“在正常的生产条件和流通条件
剩余价值
资本的限度
304